| Zij: Ik denk
het wel.
Hij: Denk je dat?
Zij: Ik ben nergens zeker van..
Hij: Je vergist je.
Zij: Misschien niet.
Hij: Toch wel.
Ze glimlacht.
Hij: Komt na regen niet altijd zonneschijn?
Zij: Dingen veranderen.
Hij: Sommige niet.
Hij neemt een stoel van de tafel en gaat recht tegenover haar zitten.
Hij: Planten hebben licht nodig om te groeien. Mensen leven en sterven.
Water kookt op 100°C.
Zij: Niets blijft ooit hetzelfde! Niets! Mannen en vrouwen ontmoeten
elkaar, wandelen, lachen, kussen, maken ruzie en omhelzen elkaar. In
hotelkamers, op het strand, in een deuropening. Sommigen onder hen houden
echt van elkaar. Anderen niet. Sommigen verlaten elkaar.
Hij: En sommigen ontmoeten elkaar opnieuw, aan de bar van een leeg café...
Zij: Niets blijft ooit hetzelfde, en als je nu vertrekt kan je nog de
laatste trein halen.
Hij: Het zijn enkel de details die veranderen. De essentie blijft.
Zij: Ik weet wel wat mensen zoals jij bedoelen met “de essentie”.
Hij: “Mensen zoals ik”?
Zij: De geharnaste prins, die het veroveren van harten verwart met een
kruistocht naar het beloofde land.
Hij: Ik ben geen christen.
Zij: Maakt niet uit. Niets kan de bezetenen stoppen voor ze hun doel
hebben bereikt. Je bent als een bodemloze put, steeds op zoek naar land,
bloed en vrouwen. Je neemt en je neemt, maar je kan nemen zoveel als
je wil, je zal je altijd even leeg blijven voelen.
Hij: Wat ben je mooi als je over liefde praat.
Zij: Ik heb het niet over liefde, ik heb het over oorlog.
Hij glimlacht.
Hij: Is dat niet hetzelfde?
Zij: Ze hebben niets met elkaar te maken! Liefde kan je zo vol laten
voelen dat je soms zou willen kotsen!
Hij: Dat is exact wat ik wou zeggen.
Zij: Ha! Ik weet wat jou zo zeker maakt van jezelf!
Hij: Ervaring.
Zij: Overmoed.
Ze drinkt haar whisky in één ruk uit.
Met een knal slaat de deur dicht.
Zij: Je was dus op zoek naar iemand.
Hij: Ja.
continúa
[1] [2]
[3] [4]
[5]
[6]
[7]
[volver al index]
|
